francuska
Waluta francuska cz. 2
Lipiec 4, 2016
Pokaż wszystkie
francuska

francuskaFrancja to nacja celtycko-romańska. Jej nazwa pochodzi od germańskich Franków. Wzmianki o nich były już w rzymskich przekazach jako Franci, później Francones. Pierwsze wieki, tj. VIII-X, cechowały się wzajemnymi darowiznami, wypraszaniem od obdarowanego nieraz konkretnej rzeczy. Podarunki ofiarowywali sobie dygnitarze min :królowie, papieże, biskupi, prałaci. Pomiędzy Francją, Anglią i Włochami krążyło rzemiosło artystyczne, tkaniny przetykane złotem, futra, pieprz, cynamon.

W miarę upływu czasu wzajemne darowanie przeszło  w wymianę towarową. Chchiano jej dokonywać pod patronem pastorału, gdy ogłaszano „pokój boży” broniący przed napadaniem i rabowaniem. Innym znakiem targu i jego bezpieczeństwa był krzyż lub chorągiew, symbol opieki króla i kościoła. Słowianie  płacili daninę miodzie, bydle, futrami i odzieżą. Najpierw dla wymogów rynku monety bili wędrowni mincerze. W połowie VII w. w mennictwie frankońskim narodził się system monetarny, przyjmujący jeden srebrny solid (szyling) równy 12 denarom. Funt równoważny był odtąd 20 solidom czyli 240 denarom.

Monety za panowania pierwszych Karolingów miały informacje określająca państwo, „REX FRANCORUM„, a później skrót „R.F.”, bedący po współczesne czasy. Stemple monet zaczęły również posiadać nazwę miejscowości wybicia, patrona, godło lub symbol. Od X w.  biskupstwa zajmowały się  emisją monet, hrabstwa, opactwa i miasta na podstawie przywilejów otrzymanych od króla albo cesarza lub nadając sobie takie prawa. Incydenty przekroczenia uprawnień za czasów panowania Ludwika IX Świętego (1226-1270) był uznawany jako obraza majestatu. Z biegiem czasu władcy zaczęli stosować karę w formie dopłat między wartością realną a nominalną planowanej emisji. Ludwik IX, sam emitującmonety, wielką rolę przykuwał do stałej wartości królewskiej waluty. Pieniądz bowiem dawał możliwość  opłacania urzędników,gwarantował wierności wasali, umożliwiał zakup ważnych terytoriów lennych. Bywało że sami władcy emitowali znaczne ilości monet lub monety gorszej jakości. Król Filip Piękny (1285-1314) zyskał przydomek „fałszerza”. W średniowieczu oznaczało to osiągnięcie nienależnego zysku. Wówczas obok funta pojawiła się Skandynawska grzywna (Mark), obol (obolus), który narodził się wyniku dzielenia denara, oraz maille (1/2 obola).