francuska
Waluta francuska cz. 2
Lipiec 4, 2016
Waluta Izraela
Waluta Izraela
Lipiec 4, 2016
Pokaż wszystkie
francuska

francuskaZa panowania Ludwika XV Wielkiego handel miedzynarodowy zwiększył pięciokrotnie obroty, przede wszystkim handel zamorski. Utracono Kanadę, co skutkowało przerwaniem dostaw futer, pszenicy i ryb. Zrekompensowano sobie to terytoriami francuskich Antyli i faktorii indyjskich. Napływały z nich: bawełna, cukier, kawa, kakao, herbata, perkale, tytan w zamian za francuskie tekstylia, narzędzia i żywność. Około 1730 r. znacznie zwiększono napływ kruszców z Brazylii i Meksyku, i przez to nastąpiła stabilizacja francuskiego liwra.

Przejmowanie dóbr kościelnych nastąpiło wiosną 1790 r. spowodowało tolikwidację długu państwowego i emisję pieniądza papierowego (asygnat – 1789 r.). Asygnaty wyemitowano na kwotę 1200 mln liwrów. Dekretem z 13.11.1793 r. skonfiskowano monety i sztaby kruszcowe oraz kosztowności. Zabezpieczeniem były dobra narodowe w wysokości 3 mld liwrów. Poprzez  brak kruszców, masowo eksportowanych przez emigrantów, asygnaty miały ożywić obrót gospodarczy. Wojna domowa nie była w stanie zapobiec powolnemu i cyklicznemu spadkowi pieniądza papierowego. W latach 1872/73 trwała dalsza inflacja asygnat. Zamiana dotychczasowych asygnat przez lepszy pieniądz było niemożliwe, a powrót do kruszców niezwykle praktycznie niewykonalny. W 1800 r. Napoleon stworzył emisyjny Bank Francji. Banknoty miały pokrycie w kruszcu. W 1803 r. określona została kruszcowa wartość franka, stabilizując walutę. Powstało zjawisko bimetalizmu, systemu, przy którym wzajemny stosunek monet złotych do srebrnych wg ustawy z 1813 r. wynosił 15,5:1. Francuzi, nie mogąc zapomnieć okresu Lawa i asygnat, długo nie byli w stanie zaufać pieniądzu papierowemu. Pragnąc zmienić negatywny odczucia do pieniądza papierowego Bank Francji powiększył dwa razy zapas kruszców, a emisje banknotów trzy rzy. Umożliwiło to wypuszczenie nominałów 50 i 100 franków.

Bankierzy prywatni w latach 1855-1865 skupowali w Anglii srebroi bili z niego monety 5-frankowe. W Newadzie (Stany Zjednoczone) bito nielegalnie srebrne 5-frankówki. W 1865 r. Francja zawarła unię walutową, tzw. łacińską z Włochami, Belgią i Szwajcarią (w 1868 r. przystąpiła do niej Grecja), ich pieniądze miały prawo obiegu we wszystkich wspomnianych wyżej państwach. Podstawą systemu była  5-frankówka ważąca 5 gramów. Zobowiązanie dotyczyło wspólnej nazwy, kursu monety złotej do srebrnej, wagi, jakości.