Waluta Izraela
Waluta Izraela
Lipiec 4, 2016
Waluta Szwecji
Waluta Szwecji cz.2
Lipiec 4, 2016
Pokaż wszystkie
Waluta Szwecji

Waluta SzwecjiSzwecja wg Tacyta – pierwszy lud po drugiej stronie Bałtyku zwany Suiones. Od 1873 r. szwedzkim pieniądzem jest korona, dzieląca się na 100 őre. Tą samą walutę posiada Dania, posiadala ją Norwegia. Do 1809 r. tej waluty używała również  Finlandia, należąca terytorialnie do Szwecji.

Przez wieki wymiana towarowa była podstawę rozliczania się ludności między sobą oraz z innymi państwami. Początkowo niezależne były gospodarstwa chłopskie. Wyrabiane w nadmiarze produkty: narzędzia rolnicze, odzież, obuwie, sprzęty, z czasem stawały się przedmiotem wymiany – towar za towar. Często wymiana odbywała się za pośrednictwem – masła za żelazo, żelazo za ryby.

Źródłem utrzymania elit rządzących krajem były daniny z bydła, mięsa, masła, ryb, zboża, chmielu, płótna i wełny, składane przez poddanych w określonym czasie. Część dobrodziejstw przeznaczano na domowe potrzeby, nadmiar wymieniano na produkty krajowe i zagraniczne. Handel towarami sięgał około 2000 lat p.n.e., o czym świadczyć mogą siekiery wykonywane z miedzi, wydobywanej na Węgrzech. Około 150 w. p.n.e. na terenie Szwecji znajdowały się przedmioty odlane z brązu (stop miedzi i cyny), nieznanego  wówczas stopu na świecie. Brąz przyworzono z Wysp Brytyjskich i okolic naddunajskich w zamian za futra, paciorki z bursztynu, niewolników.

W pierwszych wiekach nowożytnych podstawowym przedmiotem wymiany oprócz futer były konie i bydło. Za nie otrzymywano broń, ołów, srebro, złoto, artykuły zdobnicze, a także niewolników. Pośredniczący Frankowie dostarczali: ceramikę, szkło, wino, sól i narzędzia, w zamian za futra dla krajów wschodnich. Jeszcze na początku XVII w. podstawę  rozliczeń pieniężnych stanowiła wymiana towarowa. W dawnych wiekach rozliczenia odbywały się również w pieniądzu. Świadczyć  o tym mogą duże ilości monet arabskich z terenu Gotlandii i w Upplandzie (handel z kalifatem bagdadzkim). Bicie własnej monety, było drugorzędną formarozliczania, i zaprzestano go za czasów następcy Olafa Skőtkonunga, wznowiono ponownie pod koniec XII w. Monety tworzono techniką brakterową, polegającą na zastąpieniu dotychczasowej metody tłoczenia dwustronnego przy pomocy dwóch stempli, jednym stemplem rysunku wklęsłego na rewersie.